De Kaart van Kara

7 poortwachtersSuzanne Peters
ISBN 978-90-8660-268-1
Prijs € 17,95
Aantal pagina’s 212
Verschijnt december 2014

Welkom in Kara! Een wereld vol vampiers, draken, elfjes, reuzen en andere wezens. Wil je deze wereld bezoeken? Dat gaat niet zomaar. De toegangspoorten worden namelijk bewaakt door zeven Poortwachters. Slechts zelden kan er iemand uit onze wereld naar de magische wereld van Kara.

Wanneer Megan ontdekt dat ze een magische kracht heeft waarmee ze deuren kan openen, staat haar hele leven op zijn kop. Eén van de zeven Poortwachters heeft haar – en haar krachten – nodig om een belangrijke landkaart bij de vampiers te halen. Is de norse Poortwachter eigenlijk wel te vertrouwen? En hoe zit het met die vriendelijke vampier die ze regelmatig tegenkomt?

Om bij het huis van de kaartenmaker te komen, moest Nicolo eerst langs de wachter die enkele meters verderop stond. Op de wachters na waren de straten van het stadje Verter leeg. De mensen lagen al op bed of maakten het binnen gezellig met kaarslicht. De wachter stond ongeveer tien meter bij Nicolo vandaan en hield de omgeving nauwelijks in de gaten. De geur van zijn bloed was vermengd met alcohol en dat betekende dat hij minstens een halve liter bier had gedronken voordat hij aan het werk ging. Het was vast niet moeilijk om langs deze flierefluiter te komen. Door zijn donkere kleding was Nicolo één met de schaduwen in de stad en als hij het steegje rechts in ging, ontweek hij de kruising die de wachter in de gaten hield.
In het steegje rook hij paddenstoelensoep die stond te pruttelen op het haardvuur in één van de woningen. Uit een ander huis klonk gelach, maar verder was er geen teken van leven. Behalve dan de kip, die verderop zocht naar graan of iets anders eetbaars. Hij moest het dier vooral niet laten schrikken, want het gefladder kon argwaan wekken bij de bewoners in de straat of bij de wachter die hij probeerde te ontwijken. Wat was het land Kara anders dan hij had verwacht. In een land met zo
veel belangrijke mensen zou je toch betere beveiliging verwachten. In Davendeel was dat wel anders. De stadsmuren waren meters hoger en de wachters dronken absoluut niet als ze moesten werken.
De kip kwam zijn kant op. “Ga weg,” siste Nicolo. Waar kwam dit beest eigenlijk vandaan? De meeste kippen leefden bij de boeren, net buiten de stadsmuren. En waarom was het zo actief in de nacht? Nicolo vermoedde niet dat de wachters hier aan kwamen rennen als één kip zich net iets anders gedroeg dan normaal, maar hij wilde geen risico nemen. Niemand hier mocht weten van zijn komst, dat had Lydoduidelijk gezegd toen hij hem op deze missie stuurde.
De kip stond nu bij zijn voeten en Nicolo deed alsof hij wilde schoppen.
Misschien kon hij het beest op deze manier wegjagen. Het had niet de uitwerking die hij wenste, want de kip pikte in zijn schoen. Dan maar negeren. Hij hield de wachters wel iets beter in de gaten. Dit dier was niet zijn grootste probleem.
Hij nam een paar extra stappen. Als hij de volgende straat weer rechts ging, was hij vlak bij het huis van de kaartenmaker. De kip kwam achter hem aan. Wat was dit voor een onzin? Hier had hij helemaal geen tijd voor. Daarom greep hij de vogel van de grond en voordat het geluid kon maken, plette hij de kop tussen zijn duim en wijsvinger. Het bloed liep via zijn vingers naar zijn pols en voelde warm aan. Opgeruimd stond netjes. Nicolo legde de kip onder het raam van een huis en likte daarna zijn vingers af. Kippenbloed was best smakeloos.
Een zacht gegrinnik zorgde ervoor dat hij kort achterom keek. Er was niets aan de hand; het was Zeline maar. Ze was zijn reisgenote en ze liep enkele meters achter hem om alles extra in de gaten te houden. Liever klaarde hij de klus met Figor, maar die had de overtocht bij de grens tussen Davendeel en Kara niet overleefd. Toch was het fijn dat hij hier niet helemaal alleen was.
Hij bereikte het vrijstaande huis van de kaartenmaker. De afgelopen dagen had hij hier veel tijd doorgebracht. Daardoor wist hij dat de werkkamer zich aan de rechterkant bevond en dat er op de bovenverdieping twee slaapkamers waren. De enige ruimtes die hij van buitenaf niet kon zien, waren de keuken en de badkamer. De woonkamer was klein en er stonden slechts wat simpele, beukenhouten meubels. Op de eerste slaapkamer sliep de kaartenmaker met zijn vrouw, terwijl de andere was gevuld met troep - niet bijster interessant. In de werkkamer beneden stonden boekenkasten met laddertjes aan weerszijden, zodat de kaartenmaker bij de bovenste planken kon komen. Op het bureau lagen papieren, tekeningen en potloden verspreid. Dit was de ruimte waar het boek lag, daar was Nicolo van overtuigd.
Hij was bekend met het leefpatroon van de kaartenmaker en zijn vrouw. Hij wist wanneer ze naar bed gingen en op welke dagen ze niet thuis waren. Hij wist zelfs welke groentes het tweetal iedere donderdag meenam van de markt. Hoe lang had hij ze al in de gaten gehouden? Toch zeker een paar maanden.
Hij klopte op de deur, al was de kans vrij groot dat de kaartenmaker al op bed lag en er dus geen respons kwam. Toch hoorde hij een paar minuten later gestommel binnen. Met zacht gekraak ging de deur een stukje open. Er was alleen een dunne streep licht te zien. Wie stond er aan de andere kant? De kaartenmaker of zijn vrouw?
“Ja?” De stem was duidelijk die van een man.
“Goedenavond,” zei Nicolo. “Het spijt me dat ik zo laat aan uw deur sta. Ik kom hier niet vandaan en ben verdwaald.” Onzin, natuurlijk. Hij wist zich prima te redden in dit stadje.
“Ik kan je niet helpen.”
“Ik wil alleen weten hoe ik bij de Hoofdweg kom. Het is belangrijk,” probeerde Nicolo.
Gelukkig deed de kaartenmaker de deur nu open en kreeg Nicolo de kans hem beter te zien. Hij wist natuurlijk al lang dat deze man minstens anderhalve kop kleiner was dan hij en dat hij een wit baardje onder zijn kin had staan. Hij was alleen niet eerder zo dichtbij geweest. Hij kon zijn bloed nu wel heel goed ruiken en likte langs zijn lippen.
Wat had hij een honger!
“Ik kan wel een tekening voor je maken,” zei de man. “Ik maak plattegronden, dus dit is een eitje.”
“Zoveel moeite hoeft u niet te doen,” zei Nicolo beleefd.
“Het is geen moeite,” was het antwoord. “Kom toch binnen.”
Dankbaar stapte Nicolo het huis in. Hij volgde de kaartenmaker naar de werkkamer. Mooi, hier moest hij zijn.
Nicolo keek toe hoe de kaartenmaker lijnen op het papier schetste.
Deze man was werkelijk een natuurtalent. Vliegensvlug stonden bekende kenmerken uit de stad op het papier. De muur, de kerk, het plein en de Hoofdweg. Gedetailleerd, precies wat het boek zo waardevol maakte.
Nicolo hoorde een klik van de voordeur, gevolgd door voetstappen. Zeline was nu binnen, wist hij. De kaartenmaker merkte gelukkig niets.
“Waar kom je vandaan?”
“Davendeel.”

1. Na verschillende liefdesromans is dit een fantasyboek. Ben je nu definitief overgestapt?
Nee, absoluut niet. In het voorjaar van 2015 staat mijn negende liefdesroman gepland: “Gebroken Glas”. Het speelt zich af rondom een bed and breakfast en twee vreemde gasten. Ik vind het schrijven van liefdesromans ontzettend leuk, maar het schrijven van een young adult fantasy is me ook enorm bevallen. Juist de combinatie is erg leuk om te doen.

2. Wat heb je nog meer voor verhalen op de plank liggen?
Ik wil sowieso verder met de serie van de 7 Poortwachters. Ik heb deel twee al grotendeels af en ook voor deel drie het één ander geschreven. Ook gaan er zeker nog meer liefdesromans verschijnen.

3. Hoe was het voor jou om aan De 7 Poortwachters te werken?
Ergens was het wat vreemd. Ik heb het grotendeels geschreven in het ‘geheim’. Ik ben bij de 7 Poortwachters ook wat anders te werk gegaan, omdat het hier gaat om een serie. Het eerste deel is prima als los verhaal te lezen, maar er zitten een heleboel kleine dingetjes in die later belangrijk zijn. Ik heb dus heel erg veel gepland om ervoor te zorgen dat alles in het eerste deel klopt.

4. Wat hoop je dat de reacties op het boek zullen zijn?
Ik denk dat iedere auteur wel hoopt op positieve reacties, dat is bij mij niet anders. Ik hoop vooral dat mijn lezers de wereld van Kara net zo bijzonder vinden als ik. Op 9 januari is mijn boekpresentatie in boekhandel Boek & Buro in Zutphen, vanaf 19.00 uur. Hier hoop ik natuurlijk veel mensen te kunnen verwelkomen! Voor € 17,95 kan iedereen die avond ook het boek kopen.

Recensie door Hebban

Op negentienjarige leeftijd verscheen het eerste boek van Suzanne Peters in eigen beheer; het interactieve kinderboek De draak van Katibal. In de jaren daarna bleef Suzanne schrijven, voor zichzelf en in opdracht. Na acht feelgood-romans besloot ze echter een switch te maken en schreef ze haar eerste fantasy-boek: De kaart van Kara, dat het eerste deel is in de serie ‘De 7 Poortwachters’.

In het eerste deel maak je kennis met de wereld Kara, waar vampiers, draken, elfjes, reuzen, weerwolven en andere magische wezens aan de orde van de dag zijn. Zoals alle magische werelden bevindt deze wereld zich buiten de wereld die wij kennen, beschermd door zeven poorten. De poorten, bewaakt door zeven poortwachters, liggen op geheime plekken en zijn niet zomaar te openen. Behalve door Megan, die ontdekt dat ze een magische kracht heeft waarmee ze deuren kan openen. Nadat de kaart met daarop de ligging van de poorten is gestolen door vampiers, die een uitje naar de mensenwereld wel zien zitten, hebben de poortwachters haar hard nodig om hem terug te halen.

Hoewel een magische wereld aan de orde van de dag is in vrijwel alle fantasy-boeken, is het opvallend dat in De kaart van Kara er ook sprake is van een ‘normale’ wereld zoals wij deze kennen. Kara zit vol met magische wezens die we niet zomaar op straat zullen tegenkomen, maar tegelijkertijd is Megan een doodgewoon mensenmeisje met problemen die we allemaal wel kennen en daarnaast toevallig in het bezit van een magische kracht. Het verhaal voelt daardoor vertrouwd aan, en geeft je bijna het idee dat de wereld echt zou kunnen bestaan.

Een mooi spel op de grens van realiteit en magie, waarbij echter soms een steek in de plot is laten vallen. Bijvoorbeeld met de verklaring voor Megans afwezigheid; terwijl ze bezig is met het terughalen van de kaart in Kara, is ze natuurlijk een tijd weg in de echte wereld. Als verklaring hiervoor wordt gegeven dat ze ‘op wiskundekamp’ is, waarna bij de achterblijvers geen twijfel lijkt te bestaan over het feit dat ze na een gesprek met haar directeur spontaan besluit op kamp te gaan zonder haar ouders of vrienden nog gedag te zeggen.

Ook de taal die wordt gesproken in de wereld leidt tot verwarring; op sommige momenten wordt het Engels gebruikt, terwijl het gesprek dan verder gewoon in het Nederlands is opgeschreven. Storende fouten zijn het niet, maar ze vallen wel op.

Desondanks blijft het lezen een plezierige ervaring. Zodra je de eerste pagina’s hebt gelezen, word je meegesleurd door het verhaal, waarbij de herkenbaarheid van Megans leven een grote rol speelt. Doordat ze, net als iedereen ooit, gewoon naar de middelbare school gaat en dagelijkse problemen meemaakt, is het makkelijk om je met haar te vereenzelvigen en meer te willen weten over hoe het haar zal vergaan. Tegelijkertijd is het soms ook moeilijk om je echt één te voelen, omdat haar karakter niet duidelijk is neergezet. Je komt wat kleine kenmerken te weten, maar de uitwerking van bepaalde eigenschappen mist op momenten soms. Daardoor is het al met al een mooi en spannend verhaal, maar wel in de vorm van een ruwe diamant die nog moet worden gepolijst.

Geschreven door Svenja van der Tol


Recensie door Hebban

Suzanne Peters schreef eerder een aantal romantische boeken voor volwassenen. De kaart van Kara is haar eerste fantasyboek voor jeugdige lezers. Hoewel ze niet eerder een fantasyverhaal uitgaf, zijn jongeren geen onbekende doelgroep voor haar. Ze schreef bijvoorbeeld een aantal delen van wij willen weten, een informatieve boekenreeks voor jongeren over uiteenlopende onderwerpen.

De kaart van Kara vertelt het verhaal van de aardse tiener Megan. Ze heeft een bijzondere gave, ieder slot dat ze aanraakt springt open. Dit wordt opgemerkt door een van de poortwachters, een geheimzinnige man die een van de zeven poorten tussen aarde en Kara bewaakt. Megan wordt door hem meegenomen naar Kara. Samen proberen ze een kaart van de locaties van de poorten terug te krijgen uit handen van vampieren voordat de bloedzuigers zich een weg naar aarde gebaand hebben.

Megan is het grootste deel van het boek een angstig, stil tienermeisje. Ze houdt voornamelijk lange interne dialogen met zichzelf over hoe oneerlijk alles is. Ze voelt zich zo erg niet serieus genomen dat ook de lezer zich soms niet serieus genomen voelt, en dat is jammer. Haar karakter komt niet goed tevoorschijn tot ver in de tweede helft van het boek. Een deel van haar onzekere uitstraling komt door de manier waarop haar waarnemingen omschreven worden. Vrijwel alles wat ze ziet ‘leek bijna net’ zo te zijn. Zo ‘lijkt’ vampierenhuid wit. Waarom is het dan niet echt wit? Of is het dat wel? Het verhaal zou sterker zijn als ‘leek’ op de meeste plekken vervangen werd door echte waarnemingen.
Van andere dingen is Megan dan weer erg zeker. Als ze het vampierenkasteel tussen de bomen door ontwaart, valt haar direct op dat er raven voor de poort rondlopen. Een knappe observatie vanaf die afstand. En het gaat veel vaker mis met die relatie tussen waarneming en afstand. Er ontstaat zo een verwrongen geheel met aan de ene kant dingen die ze goed had kunnen zien maar waar ze onzeker over is en aan de andere kant waarnemingen die ze onmogelijk had kunnen doen. Na de eerste helft van het boek gaat het verhaal meer vloeien en verdwijnen dit soort dingen naar de achtergrond.
Wat goed naar voren komt is de langzaam groeiende band tussen Megan en Talijn - de drakenjongen. De langzaam intenser wordende vriendschap is subtiel maar tastbaar uitgewerkt. Awoy en zijn tijgervriend Shieba hebben ook een interessante relatie en er zijn meer karakters die leuk uitgewerkt zijn. Met (liefdes)relaties beschrijven heeft de auteur dan ook meer ervaring dan met fantasy. Dit is goed terug te voelen in het boek. Om vampiers, weerwolven en andere fantasywezens een originele draai te geven, is moeilijk. Als je op zoek bent naar een verrassende twist op deze wezens is dit niet het boek voor jou.

Tot slot omschrijft de auteur een aantal zaken in plaats van ze aan de lezer te laten voelen. Dat maakt het verhaal soms een afstandelijke beschrijving in plaats van een beleving. De botheid van Helon (een van de poortwachters) spreekt bijvoorbeeld vooral uit de interne klaagzangen die Megan over de man heeft. Niet zozeer uit zijn acties en manier van spreken. Eenmaal voorbij de eerste helft van het boek wordt dit beter. Alle bovengenoemde - overwegend tekstuele - fouten stapelen zich op tot een boek dat soms lastig te volgen is en vaak zijn ritme verliest.

Zou dit een spannend epos kunnen worden vol aansprekende karakters? Zeker. Maar zover is het nog niet.

Geschreven door Monique van Helvert


Recensie door Hebban

Wat was ik blij dat ik als een van de eersten dit boek mocht lezen! De Kaart van Kara heeft vaart en een goede spanningsopbouw. De wereld van Kara wordt mooi in beeld gebracht door de auteur. Vanaf het moment dat Megan door een van de zeven poorten Kara binnenwandelt, begint een avontuur dat je alvast laat kennismaken met een klein deel van Kara. Die wereld biedt een hoop potentie en ik ben dan ook heel benieuwd wat er in de volgende delen gaat gebeuren. Daarbij is dit deel op zichzelf al geweldig om te lezen. Ik ben gek op het karakter Zap het elfje - hij geeft het verhaal vaak een vrolijke noot. Daarbij was ik vanaf het begin gefascineerd door drakenjongen Talijn. Er zijn meer interessante karakters in het boek, en Megan verliest in de loop van het verhaal haar onzekerheid. Deze ontwikkelingen lopen naast het verhaal zelf, waarin Megan een reis onderneemt om de kaart van Kara te pakken te krijgen. De vraag die ze voor zichzelf echter nog moet beantwoorden, is voor wie ze hem eigenlijk wil hebben.

De Kaart van Kara is geschikt voor zowel jongeren als volwassenen - eigenlijk voor iedereen!

Geschreven door Maresa Jacobse


Recensie door Fantasywereld

Megan is een meisje van veertien jaar die vorig jaar haar broertje heeft verloren. Een jaar later, op de dag dat hij is overleden, komt Megan in een magische wereld terecht, genaamd Kara. Eén van de zeven Poortwachters van deze wereld genaamd Helon heeft ontdekt dat Megan magische krachten bezit, ze kan namelijk gesloten deuren openen. Hij heeft haar nodig omdat de vampiers in Kara een belangrijke landkaart hebben, waarin staat waar de poorten naar de aarde zich bevinden. Met behulp van deze kaart kunnen de vampiers naar de aarde komen en de aarde onveilig maken. Deze landkaart is te vinden in het kasteel van de vampiers die streng wordt bewaakt door gevaarlijke vampiers en wordt beveiligd door gesloten deuren. Megan gaat mee met de norse poortwachter, en ze komt terecht in een magische wereld vol met vampiers, weerwolven, draken, elfjes en vele andere wezens.

Fantasy
Suzanne Peters is vooral bekend met haar liefdesromans en deze keer heeft ze zich gewaagd aan het fantasygenre. Peters heeft een fantasierijke wereld gecreëerd vol met magische wezens. In dit verhaal volg je de jonge Megan die samen met jou terecht komt in Kara en vele spannende avonturen beleeft met nieuwe vrienden, bondgenoten en gevaarlijke vijanden. Voor een fantasydebuut heeft Peters een leuk en spannend boek geschreven en is dit een begin van een serie die nog wel groot uit kan worden gepakt. Vele personages worden geïntroduceerd in dit verhaal die je waarschijnlijk nog beter leert kennen in de volgende boeken van De 7 Poortwachters. Je krijgt een klein deel te zien van de wereld van Kara, en hierdoor word je al snel nieuwsgierig naar de rest van deze wonderbaarlijke wereld.

De Kaart van Kara bevat veel magie, avontuur en spanning, maar mist wel uitgesproken persoonlijkheden van personages en originaliteit.

Kritiekpunten
Aangezien Peters nog niet bekend is op het gebied van fantasy, zijn er nog wat zwakke plekken te vinden in haar boek. Dit boek heeft namelijk de potentie om zeer populair te worden, maar er zijn een aantal kritiekpunten waardoor dit verhaal niet perfect uit de verf komt. Ten eerste mist er wat verdieping in de personages. Megan is een redelijk vlak personage. Ze mist haar broertje heel erg, maar voor de rest heeft ze geen uitgesproken karaktertrekken. Ze is nog vrij nietszeggend in dit boek en komt behoorlijk naïef over. Andere personages, zoals de norse poortwachter en de vampiers, weten haar makkelijk te overtuigen om de andere partij te kiezen, waardoor ze niet al te snugger overkomt.

De magische wezens in dit verhaal zijn helaas weinig origineel en Peters geeft niet extra invulling aan deze wezens. Er zijn al veel boeken geschreven waar vampiers, weerwolven of elfjes in voorkomen, maar in tegenstelling tot andere boeken geeft Peters geen nadere toelichting op deze wezens en krijg je een standaardbeeld van de wezens in Kara. Als er wat meer toelichting werd gegeven en de wezens wat kenmerken kregen die niet eerder zijn gebruikt in andere boeken, zou Kara veel meer leven en kleur krijgen. Aangezien dit boek ook vrij dun is, krijg je snel het idee dat Peters het fantasygedeelte van het boek wat heeft afgeraffeld en dat ze er veel meer over kon uitweiden. Wel krijgen de poortwachters de nodige aandacht, wat het verhaal een goede twist geeft. De originaliteit blijft dus nog wat achter in dit boek, maar dit kan Peters met gemak verbeteren in de vervolgdelen.

Conclusie
De kaart van Kara is een prima start van de fantasyserie van Suzanne Peters. Het bevat veel magie, avontuur en spanning, maar mist wel uitgesproken persoonlijkheden van personages en originaliteit. Ook zijn er een paar schoonheidsfoutjes op het gebied van spelling en stijl te vinden, wat wel een afknapper is. Toch maakt dit boek je wel nieuwsgierig naar de vervolgdelen in deze serie en zal je hoogstwaarschijnlijk het tweede deel oppakken als deze eenmaal is uitgekomen. Een vermakelijk boek voor kinderen wat ouder publiek ook zou kunnen waarderen.

Geschreven door Joost Zuijderduijn


Recensie door Boekenbijlage

Kara is een wereld vol vampiers, draken, elfjes, reuzen en andere wezens. Een wereld die je niet zomaar kan bezoeken. Er zijn zeven toegangspoorten elk bewaakt door zijn eigen poortwachter. Slechts zelden wordt er iemand doorgelaten. Megan, woonachtig in Zutphen, een gewoon plaatsje in Nederland is overdonderd als ze ontdekt dat ze over een magische kracht beschikt. Ze komt erachter op school waar ze kennis maakt met de poortwachter Helon die haar hulp nodig heeft. Helon is een norse man en Megan weet niet in hoeverre ze hem kan en moet vertrouwen. Ze gaat met hem mee naar Kara om daar de kaart met alle toegangspoorten erop terug te halen bij de vampier die hem gestolen heeft. Tijdens haar reis komt ze een vriendelijke vampier tegen en ze vraagt zich af wie er nu slecht is en wie niet.

De 7 poortwachters is het eerste deel van een fantasyserie en beslaat 23 redelijk korte hoofdstukken. Het verhaal start met een plattegrond van Kara om zo de verschillende delen van deze wereld te laten zien. Verder zitten er geen illustraties in het boek. Wat ook niet nodig is, omdat je fantasie het werk moet doen en je door de goede omschrijvingen zelf een beeld kan vormen van de figuren en plaatsen in het verhaal.
De cover doet wat ouwelijk aan en vind ik niet zo passen. Als ik af zou gaan op het boek zou ik een wat ingewikkelder verhaal en plot verwachten, meer een boek voor volwassenen. Door de eenvoudige schrijfstijl is het meer een jeugdboek en zou de illustratie op de cover ook wat meer aangepast kunnen worden.
Dit eerste deel van de 7 Poortwachters is goed zelfstandig te lezen met een mooie afsluiting die je kan zien als een gesloten dan wel open einde.

Het verhaal laat zich vlot lezen en er zitten hier en daar nog wat foutjes (bv een woord vergeten) in de tekst. Het is jammer dat de redactie deze fouten er niet uitgehaald heeft.
De reis die Megan met haar reisgenoten maakt wordt af en toe wat vertraagd omdat Megan zich continu dingen afvraagt en dit ook letterlijk in het verhaal doet.
Naast deze puntjes van kritiek mijn complimenten aan de schrijfster die veel figuren introduceert zonder een overdaad te creëren. De wereld die ze omschrijft, roept erom om ontdekt te worden en zeker lezers van bijvoorbeeld de Harry Potter boeken zullen het kunnen waarderen.

Geschreven door Conny Schelvis


Recensie door De perfecte buren leesclub

Welkom in Kara! Een wereld vol vampiers, draken, elfjes, reuzen en andere wezens. Wil je deze wereld bezoeken? Dat gaat niet zomaar. De toegangspoorten worden namelijk bewaakt door zeven Poortwachters. Slechts zelden kan er iemand uit onze wereld naar de magische wereld van Kara.
Wanneer Megan ontdekt dat ze een magische kracht heeft waarmee ze deuren kan openen, staat haar hele leven op zijn kop. Eén van de zeven Poortwachters heeft haar – en haar krachten – nodig om een belangrijke landkaart bij de vampiers te halen. Is de norse Poortwachter eigenlijk wel te vertrouwen? En hoe zit het met die vriendelijke vampier die ze regelmatig tegenkomt?

Ik heb al veel fantasie gelezen, maar nog nooit iets van een Nederlandse schrijfster. Ik was dan ook erg benieuwd naar dit boek. Tot mijn verrassing is het verhaal erg verfrissend in dit genre. Het speelt zich, naast de wereld Kara, ook deels af in onze wereld, in dit eerste boek Nederland, wat het voor mij een extra dimensie gaf.
De proloog zet gelijk de toon voor het verhaal: er wordt een boek met kaarten gestolen door 3 vampiers in Kara. Dit boek blijkt voor de rest van het verhaal van groot belang.
Na de proloog schakelt de schrijfster over naar Nederland. Megan is een gewone tiener die in Zutphen op de middelbare school zit. Samen met haar vriendin Sophie komen ze elke dag op school de (naar hun mening) onsympathieke Helon tegen die zijn kantoor heeft bij de kluisjes. Sophie breekt op een dag haar sleutel af en zonder dat Megan weet hoe ze het nou precies doet, lukt het haar toch om Sophies kluisje open te krijgen. Dit trekt de aandacht van Helon.

Megan wordt vervolgens vanuit de klas naar de directeur geroepen en ze laten haar afgesloten kastjes openen. Zelf heeft ze het idee dat ze in de maling wordt genomen, maar de beide mannen zijn bloedserieus. Tenslotte wordt haar gevraagd om een deur te openen en als haar dat lukt, is het bewijs geleverd: Megan bezit magie om sloten te openen.
Nog steeds heeft Megan twijfels over dit hele voorval. Helon en de directeur vragen Megan om mee te gaan naar de wereld Kara om daar te helpen. Het blijkt dat Helon (afkomstig van Kara) een van de 7 wachters is van poorten die onze wereld en Kara gescheiden van elkaar houden. Op Kara leven alle wezens die in onze mythes voorkomen: reuzen, vampiers, draken, weerwolven, elfjes en andere wezens. De poortwachters hebben Megan en haar gave nodig om problemen op te lossen, problemen die onze wereld in gevaar kunnen brengen mochten deze poorten onverhoopt open gaan.

Wat volgt is een goed uitgewerkt verhaal. De groep waar Megan mee reist breidt zich steeds verder uit met een grote verscheidenheid aan wezens. De karakters worden steeds verder uitgebouwd en je maakt kennis met al hun eigenaardigheden en vaardigheden.
In het begin van het boek vond ik de toon van het verhaal nog wat onzeker. Ik denk dat dat met name komt doordat Megan zich erg vaak afvraagt wat er nou gebeurt, wat er aan de hand is en waar ze nou in terecht is gekomen. Die twijfels van Megan hadden wat mij betreft wat minder gemogen.
Maar je merkt de groei in het boek. Naarmate het verhaal vordert, ontwikkelen de karakters zich uitstekend. Er is ruimte gemaakt voor humor, wat het boek plezierig doet lezen. De wereld van Kara is mooi beschreven en de schrijfster weet goed het gevoel van Megan (een nuchter meisje) weer te geven bij alles wat ze ziet en meemaakt in deze magische wereld en haar onervarenheid met de magische wereld.

Het boek heeft voor deze verhaallijn een mooi sluitend einde, maar je voelt heel goed dat er nog meer avonturen aankomen met Megan en haar reisgezellen. Ik hoop dat het er 7 gaan zijn in totaal, voor elke poortwachter een boek. Naar mijn mening is het boek geschikt voor zowel tieners als ook volwassenen.
Er staan qua opmaak en spelling een aantal schoonheidsfoutjes in, maar dat mag de leespret niet drukken. Ik heb hierover al contact gehad met de schrijfster, die het heel positief opnam en het gaat verwerken in de volgende druk.

Geschreven door Jeanine

Er is (nog) geen extra informatie beschikbaar.