Reken maar!

Reken maar!Suzanne Peters
ISBN 978-90-8660-334-3
Prijs € 16,95
Aantal pagina’s
Verschijnt voorjaar 2017

Nadat haar relatie stukloopt, verhuist Jasmine naar een andere stad. Haar nieuwe buurman Quinten trekt al snel haar aandacht. Hij is intelligent, aantrekkelijk, en ze kan goed met hem praten. Als ze hem beter leert kennen, begrijpt ze steeds minder van zijn soms vreemde gedrag. Houdt hij haar op afstand, speelt hij met haar of is er iets anders aan de hand?

Reken maar! is een romantisch boek met het thema dwangneurose.

Jasmine keek met een diepe zucht naar het instructieboekje van de boekenkast. Moeilijk was het niet, maar ze kwam nét een paar handen tekort. Ze kon niet én de plank vast houden én deze bevestigen aan de zijsteun. Maar zo gemakkelijk liet ze zich niet kennen. Ze pakte de lange plank en de hamer. In haar mond had ze een paar spijkers - zoals haar vader ook altijd deed. Eén van de spijkers hield ze op de juiste plek en ze sloeg ertegen met de hamer. Nog een keer, en nog een keer. En toen ze de vierde keer wilde slaan, viel de plank op de grond. Als iemand hem nou ergens kon houden…
De tafel! Dat was een prima alternatief voor een paar handen. Ze legde het uiteinde van de plank op de tafel en probeerde het op deze manier. Helaas schoof het stuk hout na een paar pogingen al, waardoor haar spijker krom zat.
Zo moeilijk hoefde het toch niet te zijn? Jasmine veegde de zweetdruppels van haar voorhoofd en ging op de stoel zitten. Waarom waren dit soort doe-het-zelf-pakketten vooral gemaakt voor stelletjes? Alsof het de ultieme relatietest was: zet deze kast in elkaar zonder ruzie te maken. Maar hoe je zoiets in je eentje moest oplossen? Nog maar eens proberen. Ook nu viel de plank na een aantal keer timmeren met een hels kabaal op de grond.
Kwaad gooide ze haar hamer er achteraan. "Stomme achterlijke zooi!" riep ze.
Misschien moest ze er even uit. Iets anders doen. Soms hielp dat en kon ze daarna met frisse moed verder. Ze had zich nog niet voorgesteld bij de buren en nu ze de afgelopen uren zo had lopen kloten met die kast en zoveel herrie had gemaakt…
Ze legde het gereedschap neer en liep de deur uit. Op naar de buren. Misschien had ze dit al veel eerder moeten doen, dat was wel zo netjes. Bij huisnummer vijf drukte ze op de bel.
Het duurde even tot de deur openging. Een man van een jaar of dertig keek haar vragend aan. Hij droeg een groen met wit geruite blouse en een simpele spijkerbroek. Zijn donkere haar stond alle kanten op en hij had een driedagenbaardje. Hij zag er stoer uit.
Zelf zag ze er een stuk minder charmant uit, bedacht ze nu. Ze had haar kroeshaar in een losse staart zitten en ze droeg lompe werkschoenen die ze van haar vader had geleend. Op haar jeans zaten verfspetters en haar zwarte truitje zat eveneens onder de vlekken. Ze wist ook zeker dat er wat witte vegen stof in haar gezicht zaten. Haar arm had door het stof zelfs een witte kleur, terwijl haar huid zo donker was. Zo maakte ze niet bepaald een goede eerste indruk.
"Hallo!" zei ze opgewekt. "Ik ben Jasmine, je nieuwe buurvrouw."
"Ook hallo," zei hij. "Mijn naam is Quinten."
Wat een leuke naam! Het paste prima bij deze aantrekkelijke man. ""Ik vroeg me af of je zin hebt om een bakje koffie te komen drinken?" vroeg ze daarom. "Als goedmakertje voor het lawaai. Het is nog wel een rotzooitje, maar ik heb wel een koffiezetapparaat en een paar stoelen." Ze liet haar mooiste lach zien.
"Je mag hier ook wel koffie drinken," bood hij aan.
Dat aanbod nam ze dankbaar aan. Ze liep naar binnen, toen hij de deur voor haar open hield. "Nogmaals sorry voor de overlast," zei ze.
"Wat was je aan het doen?"
"Ik probeer een boekenkast in elkaar te zetten."
"Moet je daar zo veel voor timmeren?"
Ze keek hem verbaasd aan. "Hoe bedoel je? Ik kreeg amper de tijd om te timmeren," zei ze. "Voor ik er erg in had, donderde de hele boel naar beneden."
"Oh," zei hij. Hij wees haar de woonkamer en liep zelf naar de keuken om de koffie te zetten.
Nieuwsgierig keek ze om zich heen. Quinten had een inrichting die ze bij een vrijgezel vond passen. Weinig accessoires, maar wel veel high-tech en een enorme rij dvd's. Vooral actiefilms, zag ze. Ze ging op de zwarte leren bank zitten. Op de salontafel lag een A5je. Er stond constant het cijfer vijf op. Verdeeld in groepjes van vijf.
Quinten kwam de woonkamer in met twee koffiekopjes en een zakje stroopwafels.
Ze wees naar het papiertje. "Artistiek," zei ze.
"Ik verveelde me," zei hij, terwijl hij zijn schouders ophaalde. Hij pakte het papiertje en legde het op de eettafel. "Kom je hier in je eentje wonen?" vroeg hij.
"Ja," zei ze. Ze vertelde maar niet dat ze niet heel lang geleden nog samenwoonde met iemand. Dat was haar wat te privé.
"Moet er veel gebeuren in huis?" vroeg hij nu.
"De gewoonlijke klusjes," antwoordde ze. "Eigenlijk alleen de inrichting nog. Woon jij hier al lang?" vroeg ze.
"Zo'n acht jaar," zei hij. Hij nam een slok van zijn koffie.
"Is het een fijne buurt?"
"Zeker," zei hij. "Gezellig ook. Er gebeurt bijna nooit iets vervelends. Het overbuurjongetje dat vorige week zijn been brak was wel erg zielig, maar dat is natuurlijk iet anders."
Ze knikte. Quinten gaf haar al een erg welkom gevoel. Ze hadden het nog even over de buurt en de mensen in de straat. Hij vertelde haar welke winkels er waren en wist een paar goede plekjes waar ze mooi kon wandelen. Ze hoopte maar dat ze alle tips kon onthouden.
"Ik wil graag opnieuw beginnen," zei Jasmine. Ze legde haar stroopwafel op haar koffiekopje, zodat de stroop van binnen warm kon worden. "De beste plek om dat te doen, is een nieuwe woonplaats, maar het is ook lastig, omdat ik nog niets weet te vinden."
"Ik kan je altijd helpen, als dat nodig is," bood hij aan.
"Nou, wat aardig van je, dank je wel!" Ze wilde Quinten graag beter leren kennen. Hij kwam aardig en spontaan over. "Ikke… ben ik erg brutaal als ik vraag of je me nu al zou willen helpen met de boekenkast?"
Hij leek na te denken over haar woorden. "Brutaal niet, maar sorry, dat gaat me nu niet lukken."
Jammer. Hij had natuurlijk genoeg te doen. Dan moest ze het zelf maar oplossen. Ze bleef nog even om met hem te praten en ging daarna terug naar haar eigen woning. Ze had nog genoeg te doen en de boekenkast werd niet op een magische wijze in elkaar gezet.
"Bedankt voor je gastvrijheid," zei ze en ze glimlachte erbij.
"Geen probleem!" zei hij.
In haar eigen woonkamer zette Jasmine de muziek aan. Niet te hard, want ze wilde niet dat Quinten er last van had. Haar energie en motivatie om wat moois te maken van haar woning waren weer helemaal terug. Ze ging er ervoor zorgen dat ze Quinten binnenkort kon uitnodigen in een gezellig huisje. Dat ze al zo snel na haar relatiebreuk positief kon zijn had ze niet gedacht. Gelukkig maar, want ze wilde al zeker niet in een hoekje zitten treuren. Dat was niets voor haar.

Er is (nog) geen interview beschikbaar.

Er zijn (nog) geen recensies beschikbaar.