Ommekeer

OmmekeerSophie Ester
ISBN 978-90-8660-343-5
Prijs € 18,95
Aantal pagina’s 276
Verschijnt najaar 2017

… en wanneer de dreiging zachtjes is binnengeslopen en stukje bij beetje alle veiligheid doet vervagen, is optimisme het enige wapen dat nog rest …

Een arrestatie na een verkeersovertreding in San Francisco is het begin van een serie aanslagen. Het begint met de moord op de agent en zijn vrouw, vervolgens een overval op het bureau waar de arrestant gevangen zit. De overval is bijzonder gewelddadig: slechts een enkeling overleefd het. De dader ontkomt. Op de muur van het politiebureau staat met verf geschreven: Nobody messes with Robert Dayle!

Het is volkomen onduidelijk wie Robert Dayle is en wat zijn connectie met de vermoorde agent is. Maar vanaf dat moment maakt Dayle jacht op diens gezin. Waarom weet niemand. Hij is vastbesloten ze te pakken te krijgen. Een kat en muis spel volgt, wie is slimmer? Wie heeft de langste adem, wie zet de juiste zet? Wie speelt de laatste pion en zorgt ervoor dat Robert Dayle gestopt wordt.

Een actie met enorme gevolgen.
Een psychopaat versus een weerloos gezin.
Hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Ommekeer is het eerste deel van een vierdelige misdaadromanserie over het leven van Steven, Jamey, Robin, Vincent en Carol Vanhoven.

Het weekend voor ze op vakantie zouden gaan, gingen Carol en Benno samen een dag naar het strand.
Carol, die was gevraagd toch voor ze zelf op vakantie zou gaan een aantal dagen in te vallen voor collega's die op vakantie waren, moest die avond wel werken, maar ze zouden ruim op tijd terug zijn.
Ze gingen naar een rustig strand om ongestoord te kunnen praten over hun komende vakantie naar Portugal, maar Carol wilde ook open kaart spelen. Ze had haar geheim zolang voor zich gehouden dat ze het niet eerlijk meer vond tegenover Benno. Per slot van rekening wilden ze samen verder.
Voor ze haar verhaal begon gaf ze Benno een briefje met een telefoonnummer. 'Dit telefoonnummer is voor mij het belangrijkste nummer dat er bestaat. En met dit briefje leg ik letterlijk mijn leven in jouw handen...' Daarna vertelde ze haar verhaal.
Toen Carol alles had verteld bleef het een tijdlang stil. Er was een verschrikkelijke spanning voelbaar, vooral bij Benno. Carol wachtte angstig af hoe hij zou reageren, nu hij zo stil was.
Benno voelde een onmacht in zich opkomen; aan de ene kant moest het verschrikke lijk zijn je ouders en drie van je broers te verliezen en verder te moeten leven onder een andere naam. Ze was 17 jaar oud en had meer meegemaakt dan iemand in een heel leven zou moeten meemaken. En hij, drie jaar ouder dan zij, voelde alleen angst om in een leven te stappen waarvan hij geen weet had en zoals hij het alleen in films zag. Het grote onbekende beangstigde hem meer dan hij voor mogelijk hield. Dan kon hij nog een opleiding aan de politieacademie doen, hier kon niemand voor klaargestoomd worden. Angst kon je misschien wel verstandelijk omzeilen, maar nu hij er persoonlijk mee geconfronteerd werd, was het vele malen erger dan hij kon vermoeden.
Maar aan de andere kant had ze aldoor tegen hem gelogen! Wie was Carol Vanhoven eigenlijk? Was ze dezelfde persoon als Frances Jordan? Wat hing haar, maar natuurlijk ook hem nog boven het hoofd? En waarom maakte iemand jacht op hen, terwijl ze volhielden nergens vanaf te weten. Hij geloofde het eenvoudigweg niet! Hij stond op en liep naar de zee. Ze liep een stuk met hem mee, maar bleef achter hem.
'Ik ben geschrokken, Frances,' zei hij kalm, 'maar ik ben ook boos! Ik vertrouw je, dus waarom vertrouwde je mij niet eerder?
Ik moet dit echt verwerken, kan ik je wel vertrouwen of speld je me straks weer iets op de mouw?'
Machteloos zag Carol hem richting de parkeerplaats vertrekken.
'Probeer je in mijn situatie in te leven en denk dan eens na,' riep ze hem nog na, maar hij was al uit haar zicht verdwenen. Ze zuchtte eens diep. Bedankt Dayle, dat je me ook dít nog aandoet na al die jaren. Hoe moest ze hier nu mee verder?
Ze liep terug naar de plek waar zijn auto stond en zag tot haar grote verbijstering dat Benno was vertrokken, zonder haar. Dit was te erg voor woorden. Natuurlijk: hij moest aan het idee wennen, begrijpelijk genoeg. Maar hij liet haar achter zonder pardon. Ze werd woedend. Dit was wel het toppunt! Eigenlijk had ze ook moeten wachten hem het telefoonnummer van Jamey te geven. 'Voor het geval er iets met me is en als er problemen zijn waar je niet meer zelf uitkomt, bel dan Jamey,' had ze hem gezegd toen ze hem even daarvoor haar levensverhaal vertelde en eigenlijk had ze erbij moeten zeggen dat dat alleen gold als hij bij haar bleef. Maar hij was nu te ver gegaan. Haar laten staan op het strand, hoe durfde hij!
Ze pakte haar spullen bij elkaar en liep naar de dichtstbijzijnde bushalte. Ze was heus wel in staat om zelf thuis te komen. Wat een geluk dat ze haar eigen woonplek had en nu niet terug moest naar zijn ouders. Ze wilde voorlopig niemand van die familie zien. Benno zou door het stof moeten, wilde ze hem vergeven. Ze liet zich niet zomaar uit het veld slaan door een man. Ze was niet voor niets opgegroeid tussen de mannen en had zich altijd staande weten te houden. Ze was sterk genoeg om het in haar eentje te redden!

Ze was die avond ruim op tijd op haar werk. Ze werkte maar miste de passie die ze normaliter had. Tegen het einde van haar shift werd ze toch wat nerveus. Zou Benno haar ophalen zoals gewoonlijk? Wilde ze dat hij haar ophaalde? Nee! Ze wilde hem laten zien dat ze niet afhankelijk was. Ze overlegde met haar teamleider dat ze iets eerder weg wilde en kon zonder problemen een kwartier vroeger dan normaal vertrekken. Ze zou naar de bushalte lopen en de laatste bus naar huis pakken. Het kwam allemaal wel goed met haar. Ze was niet voor één gat te vangen!
Tot haar grote verbazing stond Roy Braedle bij de ingang te wachten.
'Wat doe jij hier?' vroeg ze hem verbaasd en ze hoorde tot haar grote verbazing dat hij op haar gewacht had. Meteen sprongen haar nekharen overeind. Een scherpe paniek maakte zich van haar meester. Dit is niet goed Carol! Wat wil die gast van je? Wat gaat hij doen? Waarom zou iemand van een uitzendbureau zo laat op de avond naar je toekomen? Wie is het, wat wil hij? Kan ik nog wegkomen? Wie hoort me als ik ga gillen? Maar in plaats van te gillen en hard weg te rennen stond ze stokstijf stil en kwam er geen geluid over haar lippen. De paniek had haar verlamd en ze stond apathisch te wachten op wat ging komen. Maar plotseling kwam ze tot het besef dat ze iets moest doen in plaats van hier lijdzaam af te wachten. Het gillende stemmetje in haar hoofd zei haar dat dit Dayle kon zijn. Dayle die was gekomen om haar te vermoorden. Een wetenschap, waaraan ze niet wilde toegeven.
Ze kon niet anders dan het te ontkennen en nu net te doen alsof er niets aan de hand was, hoe groot haar paniek ook was. Eenmaal in paniek was ze niets meer waar. Oké, ze was hulpeloos. Maar wanneer ze rustig naar de bushalte liep en deed alsof er niets aan de hand was, zou ze misschien meer kans hebben op redding, als hij iets geks deed.
'Ik wilde je nog even spreken voor je op vakantie gaat,' zei hij kalm en liep met haar mee toen hij merkte dat ze richting bushalte ging.
'Ik werk nog een hele week, waarom niet overdag?' vroeg ze hem nu ongerust, met een rare stem van de angst. Er was iets aan zijn houding dat haar deed rillen. Nee, niet iets. Alles!
Hij ging niet in op haar vraag maar pakte haar bij haar arm en trok haar mee naar de parkeerplaats, waar het nu erg stil was.
'Wat wil je van me? Wie ben je?' gilde Carol nu, maar hij legde zijn hand over haar mond. Ze schopte en trapte van zich af, maar raakte hem niet. Ze worstelde om los te komen, maar hij was te sterk. Het besef dat ze ging verliezen kwam als een mokerslag aan. Dayle zou haar ook pakken. Hij was het, geen twijfel mogelijk. Zie je wel Carol! Vluchten naar de andere kant van de wereld had geen zin. Ze krijgen je toch te pakken, zie je wel!
'Niemand kan je horen en je vriendje is er niet om je op te halen.Hij heeft een lekke band, dus je hoeft niet op zijn komst te rekenen. Maar hij komt vast en zeker ook niet na vanmiddag, denk je wel? Heb je Benno soms verteld wie je werkelijk bent, Carol?' ging Robert door op sarrende toon.
Carol stopte even acuut met haar geworstel en staarde hem toch nog geschrokken aan. Toen probeerde ze zich weer los te rukken en kreeg zijn hand van haar mond af. Ze vroeg met trillende stem, eigenlijk het antwoord wel wetend: 'Wat bedoel je, hoezo 'Carol'?'
'Ken je de naam Dayle nog? Dayle, zoals voor het ongeluk van je vader? Robert Dayle, zoals de letters in Roy Braedle? Dayle, die je broers te pakken had?' treiterde hij verder en duwde haar tegen een geparkeerde auto aan. Het was een grote SUV en door de grootte van de auto kon niemand hen zien. Ze keek verwilderd om zich heen en hij zag in het licht van een lantaarnpaal hoe ze wit werd van schrik. 'Wat wil je van me?'
'Jij gaat me eerst iets vertellen en daarna ga ik ervoor zorgen dat jij nooit meer gaat praten,' zei hij en keek even over de parkeerplaats. Op dat moment greep Robert haar T-shirt vast en trok haar naar zich toe. 'Wat weten jullie over me? Wat heeft je vader verteld? Welke leugens heeft je vader doorverteld? Wat? WAT? Zeg het me!' schreeuwde hij. Hij rammelde haar door elkaar. 'Waar zijn je broers? Waar zijn ze gebleven? Vertel het me! Nu!' siste hij in haar gezicht, maar aan haar blik zag hij dat ze niets wist.
Ze keek mogelijk nog verbijsterder dan ze al deed. Waar had hij het over? De blik in zijn ogen verlamde haar. Een krankzinnige stond voor haar, een psychopaat! Het monster uit haar ergste nachtmerries. De paniek golfde door haar lichaam, zo erg dat het voelde of ze moest overgeven. Maar ze kon hem alleen maar aankijken kijken in die donkere koude en wellustige ogen van hem. Diepliggende ogen, waarin ze genot zag. Hij genoot van wat hij deed. Het was onmenselijk.Wat seconden duurde, leken uren te zijn. Het enige dat haar brein nog registreerde was een allesomvattend gevoel van angst. Ze was overgeleverd aan een monster en dat monster beleefde zijn mooiste momenten. Hij wist vrij snel dat hij niets van haar kon verwachten. Er zou geen antwoord komen. Hij wachtte niet meer en griste een mes uit zijn zak. Onmiddellijk stak hij toe. Nogmaals en nogmaals.
Carol zakte tegen hem aan en de hand die hij vliegensvlug over haar mond had gedaan zorgde ervoor dat ze geen kik gaf. Hij voelde vlug in haar hals of hij nog een hartslag kon vinden, maar hij voelde niets. Ze was dood!
Om geen bloed op zich te krijgen duwde hij haar met kracht van zich af en liet haar op de grond vallen. Ze viel met een klap tegen de grote auto aan en zakte op de grond. Hij duwde haar met volle kracht met zijn voet iets onder de auto, zodat ze niet direct zichtbaar was. Hier zou voorlopig niemand haar vinden, tot iemand haar zag.
Nu was het voor Robert zaak dat hij snel handelde. Wilde hij tijdwinst, dan moest hij onmiddellijk naar het vliegveld en ervoor zorgen dat hij wegkwam. Dankzij zijn open ticket, zou het geen probleem moeten zijn een vlucht te boeken. Voor men in de gaten had dat hier een moord was gepleegd, was hij allang gevlucht. Op dat moment zou hij al bijna in het vliegtuig kunnen zitten.
Hij controleerde vluchtig zijn pak en constateerde dat er geen bloed op zat. Toen hij nogmaals achteromkeek was hij tevreden; niemand zou vermoeden dat hier zojuist een misdaad was gepleegd. Daarna stapte hij in zijn auto en verdween hij van het toneel.

Gefeliciteerd met je Thrillerdebuut bij uitgeverij Ellessy! Onder je eigen naam Kirstin Rozema heb je al meerdere feelgoodromans en kinderboeken gepubliceerd. Waarom heb je ervoor gekozen om nu het pseudoniem Sophie Ester te gebruiken?
Ommekeer is een compleet ander genre dan mijn feelgoodromans. Het is dan wel een roman, maar er zit veel kwaadaardigheid in dit boek. Ik ben een heel ander mens wanneer is misdaad schrijf, dus daar mocht ook een andere naam bij. Sophie Ester is overigs de naam van mijn oma die helemaal geen romans of misdaad las. Normaliter gebruik ik namen uit mijn familie of kennissenkring in mijn romans, maar dat kon hierbij niet. Ik vond het daarom wel een goed idee om mijn oma zo te herdenken.

Wat moeten de mensen echt weten over Ommekeer?
Ommekeer is mijn kindje, zoals dat zo mooi gezegd wordt. Lang voor ik serieus met schrijven begon, was dit manuscript al in wording (het allereerste begin stamt uit 1991!). Het verhaal is in de jaren gegroeid, veranderd, omgegooid en verstevigd. Alle feiten heb ik nageplozen, eerst in de bibliotheek van Zwolle tot nu online en met hulp van de rechtsprekende macht, om er voor te zorgen dat ik de feiten correct heb. Ik ken de personen door en door en weet niet hoe het verder moet met de misdaadromans wanneer deel 4 straks definitief klaar is, hahaha.

Wat was de grootste uitdaging tijdens het schrijven van Ommekeer?
Dat is best een moeilijke vraag. Eigenlijk wilde ik er vooral voor zorgen dat het verhaal niet te lief werd, te zoetsappig of te aardig. Het is (vooral) een verhaal over mannen en dat is soms best lastig. Maar dat is volgens mij wel gelukt nadat een lezer me vol ongeloof aankeek en zich afvroeg waar ik dit vandaan haalde.

Wat kunnen de lezers na Ommekeer van je verwachten?
Het verhaal gaat verder. Deel 2 heet Zijdelings en gaat verder waar Ommekeer eindigt. Daarna volgt Tegenwind en het laatste deel heet Terugkeer. De titels geven al een beetje weg waar ik naartoe ga met de verhaallijn. Deel 4 is zelfs mysterieus, maar dat heeft een goede uitleg. En daarna... tja... wie weet!

Recensie op Thrillers and More

Ommekeer is een misdaadroman die zeker door kan gaan voor een psychologische thriller. Angst, spanning, diepgang, beklemming zijn termen die zich vanaf de eerste tot de laatste bladzijde in de greep houden. Geen beschrijvingen van bloederige taferelen, als dat je voorkeur heeft moet je Ommekeer niet gaan lezen.

Sophie Ester is er wat mij betreft in geslaagd om een bizarre familietragedie te vertalen naar een aangrijpende emotionele spannende familiethriller. De schrijfstijl maakt je nieuwsgierig, het verhaal wordt letterlijk geschreven vanuit Carol, de enige dochter die de bizarste tijd uit haar leven op papier heeft gezet. Elk hoofdstuk bevat een schuingedrukt deel dat door Carol wordt verteld, daarna wisselen episodes uit het heden en verleden zich af waardoor je helemaal mee kan leven met het gezin.

De ontknoping is geruststellend, voor mij een gesloten einde waardoor ik geen idee heb wat we in het volgende deel kunnen verwachten. Als ik het boek uit heb, bekijk in nogmaals de kaft en is het touw voor mij een strop die steeds verder aangetrokken wordt. Om antwoord te krijgen op de vraag of de strop aangetrokken wordt of dat er ruimte ontstaat moet je Ommekeer zelf gaan lezen. Een debuut dat zeker smaakt naar meer.

Ommekeer is voor mij welverdiend 4 sterren waard.

Geschreven door Bianca


Recensie op Hanneke Tinor-Centi

‘Ommekeer’ is een zeer verdienstelijk debuut. Ester weet een plezierige schrijfstijl te combineren met een spanningsboog die de lezer geboeid weet te houden. De opbouw van het verhaal is hier en daar wat voorspelbaar; de personages zijn daarentegen weer goed gekarakteriseerd.

“Het gevaar dat ze ontdekt zouden worden hadden ze absoluut onderkend. Ze hadden geen mogelijkheid om elkaar te bellen of te schrijven. En bovendien: Carol was niet ingelicht over hoe de situatie werkelijk in elkaar zat.”

Kortom, een heel aardig debuut van deze –vooralsnog mysterieuze- auteur die schuilgaat achter het pseudoniem ‘Sophie Ester’. De potentie qua verhalend vermogen is er zeker en, gezien het feit er nog meer delen volgen, is de hoop dat Ester ‘groeit’ zeker niet ongegrond.

Geschreven door Hanneke Tinor-Centi