Min of meer

minofmeerSuzanne Peters
ISBN 978-90-8660-252-0
Prijs € 16,95
Aantal pagina’s
Verschenen 10-06-2014

Tobias is zich ervan bewust dat anorexia vooral bij vrouwen voorkomt. Toch heeft hij de eetstoornis en het beïnvloedt zijn leven volledig.
Alles draait om het verbranden van calorieën en het nemen van laxeermiddelen. Er is niemand bij wie hij zijn geheim kwijt kan. Tobias voelt zich behoorlijk alleen. Hij ziet vooral wat andere mannen verkeerd doen in hun relaties en hoe ze vrouwen behandelen. Als zijn broer aankondigt dat hij gaat trouwen, voelt Tobias zich eenzamer dan ooit. Donna heeft altijd al problemen gehad met eten en is daardoor veel te zwaar. Ze is al tijden hopeloos verliefd op haar collega Vince en wanneer ze met hem mee kan naar de sport- school, ziet ze dit als een kans om dichterbij hem te komen én om meteen aan haar overgewicht te werken. De eetbuien verdwijnen echter niet en Vince toont maar weinig interesse in haar. Tobias sport in dezelfde sportschool en ziet geregeld hoe Vince haar behandelt. Daar maakt hij zich zorgen om, maar hij durft er niets over te zeggen. Wanneer hij op een dag veel te weinig heeft gegeten en te veel sport, valt hij flauw. Donna is er om hem te helpen.

“Heeft u nog vragen over de medicatie?”
Ik schud mijn hoofd. “Nee, ik lees de bijsluiter wel.” Was dat te opvallend?
Het vrouwtje achter de kassa glimlacht en noemt het bedrag dat ik moet betalen. Ik doe mijn pinpas in het apparaat en haal opgelucht adem als ik de bon in mijn hand geduwd krijg. Op de weg naar buiten stop ik de gekochte spullen in mijn rugzak en kijk nog één keer vluchtig achterom. Ergens ben ik bang dat er elk moment iemand achter me aan komt en vraagt: ‘Zeg meneer, wat was u van plan met die laxeerpillen?’
Met een knalrood hoofd zou ik dan een smoes moeten bedenken en natuurlijk is het dan meteen duidelijk waarom ik hier werkelijk in de winkel loop. Er gebeurt niets. Niemand komt me achterna. De jonge meiden die in de drogisterij werken zijn niet geïnteresseerd in het ‘waarom’. Zolang er maar iets verkocht wordt, is de baas tevreden en krijgen zij netjes hun loon.

Interview met auteur Suzanne Peters

1. Je bent al jong schrijfster geworden. Wat was je, denk je, gaan doen als het je niet was gelukt je eigen boeken uit te geven?

Ik denk dat ik vooral aan het zoeken was geweest naar een manier om toch te kunnen schrijven. Dat deed ik namelijk al toen ik moest kiezen voor een studierichting. Ik kwam er nooit uit, omdat er maar één ding was dat ik wilde: schrijven.

2. Naast auteur ben je ook redactrice en tekstschrijfster. Houd je je het liefst bezig met fictie of non-fictie en waarom?

Ik vind de combinatie ontzettend leuk. Bij fictie vind ik het geweldig dat ik verhalen en personages kan bedenken en wanneer ik non-fictie schrijf, leer ik daar zelf ook heel veel van.

3. Wat maakt naar jouw mening een boek tot een goed boek? Welke ingrediënten moeten erin zitten?

Een goed boek is een boek waar je helemaal in gezogen wordt en waarbij je volledig meeleeft met de personages.

4 Hoe ben je tot het verhaal van Min of meer gekomen? Waar haal je je inspiratie vandaan?

Ik heb eetstoornissen altijd heel interessant gevonden en wilde daar eens wat mee doen. In eerste instantie wilde ik iets doen met twee vrouwen die allebei een eetstoornis hebben. Een collega-auteur (Micha Meinderts) vroeg toen ik over het idee begon: ‘Waarom maak je van het personage dat anorexia heeft geen man?’ Dat vond ik wel een leuke uitdaging. Mensen hebben vaak niet in de gaten dat anorexia ook bij mannen voor kan komen en juist daarom sprak het mij aan hier iets mee te doen.

5. Heb je na een dag schrijven nog wel zin om boeken van andere schrijvers te lezen en zo ja, wat lees je zelf graag?

Ik ben dol op lezen! Ik lees dan ook ontzettend veel. Wat ik lees is heel erg afhankelijk van mijn bui. Liefdesromans, chicklit, thrillers, horror, fantasy, kinderboeken. Alles kan. Ik lees ook graag boeken van Nederlandse auteurs die ik heb ontmoet, want ik ben altijd erg benieuwd wat zij nou eigenlijk schrijven.

6. Heb je al ideeën voor een volgend boek? En kun je daar al iets over verklappen?

Eind dit jaar zal ik debuteren met een fantasyboek voor jongeren. Het is het eerste deel in een serie. Volgend jaar komt er een nieuwe liefdesroman. Het enige dat ik daarover wil zeggen is dat het een lekker luchtig boek wordt. Heel anders dus dan Min of Meer.


Interview door Virtual Beauty

Stel jezelf eens voor:
Mijn naam is Suzanne Peters. Ik ben auteur van liefdesromans en non-fictieboeken, ook schrijf ik veel teksten in opdracht. Ik woon in Zutphen samen met mijn lieve hond Charlie, ben een muziekfanaat en reis erg graag.

Wilde je altijd al schrijver worden?
Ja! Al vanaf het moment dat ik verhaaltjes moest schrijven, wist ik dat ik dit later wilde gaan doen. In groep zes had ik al een verhaaltjesschrift op school waarop ik had geschreven ‘De schrijfster Suzanne Peters’. En toen mijn opa en oma veertig jaar getrouwd waren, heb ik samen met mijn nichtje veertig korte verhalen geschreven en ‘gebundeld’ als cadeau voor hen.

Hoe ben je ontdekt als schrijver?
Ik heb op mijn negentiende een boek in eigen beheer gepubliceerd. Dit was een fantasy/sprookjesboek met de titel ‘De draak van Katibal’. Daarna ben ik voor uitgeverij Marken tijdschriftenromans gaan schrijven. Dankzij deze tijdschriftenromans kon ik terecht bij uitgeverij Ellessy, waar ondertussen al zeven romans en zes non-fictieboeken zijn verschenen.

Hoe ziet je werkdag eruit?
Ik ben in de ochtend altijd op mijn best. Ik begin altijd met een wandeling met de hond en daarna ga ik óf naar de sportschool, óf direct aan het schrijven. Anders ga ik na het sporten schrijven. Ik maak iedere dag een dagplanning. De ene keer werk ik meer aan mijn boeken en de andere dag ben ik vooral bezig voor opdrachtgevers. In de avonduren werk ik achter de schermen bij www.infonu.nl.

Zijn er punten die je minder leuk vind in dit werk?
Ik schrijf veel in opdracht . Dit is doorgaans erg leuk, maar er zitten wel eens minder interessante of leuke opdrachten in.

Heb je vaste schrijfrituelen?
Ik geloof niet dat ik echt heel veel schrijfrituelen heb. Ik ga per boek anders te werk.

Welke opleiding(en) heb je gevolgd?
Ik ben altijd erg zoekend geweest naar een geschikte richting. Ik wist dat ik wilde schrijven, maar dat werd door iedereen afgeraden. Daarom heb ik dingen geprobeerd als horeca, grafische techniek (want die werken met drukkers en mijn gedachte was: wie weet kom ik zo in de uitgeverswereld terecht) en boekhouding. Van alleen boekhouding heb ik trouwens een papiertje.

Hoe heb je je studententijd ervaren?
Een echte studententijd heb ik niet gehad. Mijn schoolperiode was een regelrechte hel, omdat ik altijd werd gepest.

Feestbeest of studiebol?
Hmm ik denk dat ik er een beetje tussenin hang.

Wat wilde je vroeger worden?
Auteur! Ik geloof niet dat er ooit een ander beroep is waar ik echt van droomde.

Wie zijn jouw favoriete schrijvers?
Ik lees heel erg veel en in allerlei genres, dus ik vind het altijd erg lastig een favoriete auteur te noemen. Denk dat het toch Stephen King moet zijn, omdat ik zijn schrijfstijl en verhalen echt geweldig vind.

Waar haal je inspiratie vandaan voor je boeken?
Ik haal mijn inspiratie overal uit. Vaak probeer ik thema’s te gebruiken die ik zelf interessant vind, zoals pesten, obesitas en internetdating. Inspiratie krijg ik door dingen die ik zie en hoor en door mezelf constant de vraag te stellen; ‘Wat als…?’

Wat kunnen lezers van jouw boeken leren?
Ik wil mensen vooral entertainen met mijn liefdesromans. Lezers kunnen van mijn non-fictieboeken uiteraard een hoop leren over het onderwerp van het boekje.

Richt je je specifiek op een doelgroep tijdens het schrijven?
Dat ligt heel erg aan het boek. Bij mijn non-fictieboekjes houd ik de doelgroep erg in de gaten. Bij mijn liefdesromans heb ik dat minder en schrijf ik vooral wat ik wil schrijven.

Waar kwam de inspiratie voor Geheime liefde vandaan en hoe reageerden de lezers op dit boek?
Geheime liefde gaat over een vrouw die een relatie krijgt met een man met overgewicht en hier schaamt ze zich eigenlijk voor. Ik raakte geïnspireerd voor dit boek, omdat ik altijd liefdesverhalen las met aantrekkelijke mensen. Ik wilde juist eens iets anders doen dan de afgetrainde, knappe man.

Min of meer is per juni verkrijgbaar. Staan er nog meer boeken op de planning? Zo ja welke?
Ja, absoluut! Er gaan sowieso nog wat non-fictieboeken verschijnen en voorjaar 2015 komt er opnieuw een liefdesroman. En dit najaar ga ik met iets bijzonders komen, maar wat dat is… dat mag ik nog niet vertellen.

Vind je dat je een opleiding nodig hebt om schrijver te worden?
Nee. Ik denk dat je jezelf heel veel kan leren door te blijven schrijven en vooral door kritiek en tips te vragen.

Kun je rondkomen van het schrijven alleen of zijn er nevenactiviteiten die je moet doen om brood op de plank te krijgen?
Omdat ik ook in opdracht schrijf, kan ik rondkomen van het schrijven. Van mijn boeken alleen lukt me dat niet.

Wat zijn je hobby’s?
Schrijven, haha. Verder houd ik van muziek luisteren en concerten bezoeken. Ook lees ik heel graag en vind ik het geweldig om iets van de wereld te zien.

Wat doe je over 10 jaar ?
Schrijven! Verdere uitspraken maak ik liever niet. Ik zie wel hoe het allemaal loopt en waar ik tegen die tijd sta.

Heb je een relatie(kinderen)?
Nee.

Ben je (bij)gelovig?
Nee.

Je gaat nooit de deur uit zonder……?
Sleutels. Telefoon vergeet ik met grote regelmaat en mijn portemonnee neem ik bijvoorbeeld al niet mee wanneer ik met de hond loop.

Heb je tips voor aankomende schrijvers?
Geef niet op en volg je droom! Durf kritiek te vragen en nog belangrijker: sta daar open voor.

www.suzannepeters.nl

Recensie door The Book Girl

Suzanne Peters:
Suzanne Peters (1985) heeft honderden informatieve teksten geschreven voor diverse websites. Ook schrijft ze voor uitgeverij Ellessy diverse delen voor de educatieve jeudboekenserie Wij Willen Weten (WWW).

Het verhaal:
Tobias heeft anorexia en het beïnvloedt zijn leven volledig. Er is niemand bij wie hij zijn geheim kwijt kan en hij voelt zich eenzaam, vooral als zijn broer aankondigt dat hij gaat trouwen. Donna heeft altijd al problemen gehad met eten en is daardoor veel te zwaar. Ze is al tijden hopeloos verliefd op haar collega Vince en wanneer ze met hem mee kan naar de sportschool, ziet ze dit als een kans om dichterbij hem te komen én om meteen aan haar overgewicht te werken. De eetbuien verdwijnen echter niet en Vince toont maar weinig interesse in haar. Tobias sport in dezelfde sportschool en ziet geregeld hoe Vince haar behandelt. Daar maakt hij zich zorgen om, maar hij durft er niets over te zeggen. Wanneer hij op een dag flauwvalt is Donna er om hem te helpen.

Recensie door Marion:
Een verhaal over twee mensen die beide te maken hebben met een eetstoornis, maar dit proberen te verbergen voor de buitenwereld. Tobias is een jongen van 27 jaar, die net als Donna een jonge vrouw van ongeveer dezelfde leeftijd tobt met zijn onzekerheden. Hij heeft een ziekte die voornamelijk bij vrouwen voorkomt, namelijk anorexia. Zijn leven draait om calorieën tellen en o.a. door laxeermiddelen te zorgen dat alles ook weer het lichaam verlaat. Zijn onzekerheid en gevoel van onderwaardering bij zijn ouders en broer Mike spelen hierin een grote rol.

Donna heeft daarentegen juist overgewicht en probeert voor de buitenwereld te doen alsof ze niet te veel eet, zoals op het werk. Maar eenmaal thuis laat ze zich volledig gaan met zakken chips, frituur en cupcakes. Als ze tijdens een etentje op het werk een opmerking krijgt om te gaan fitnessen, wat haar in eerste instantie heel erg raakt, maar wat ze al snel vergeet zodra een van haar mannelijke collega’s Vince vraagt of ze samen zullen gaan, begint haar liefdesavontuur.

Tijdens het sporten lijkt Vince maar weinig aandacht te hebben voor Donna en zo belandt Donna alleen op de crosstrainer naast een onbekende jongen. Deze jongen is Tobias. Hij heeft die ochtend nog minder gegeten dan normaal en door de inspanning die hij levert, valt hij flauw. En zoals in een sprookje (maar dan andersom) vangt Donna haar toekomstige Prins op.

Vanaf dit moment begint er een band te ontstaan tussen Tobias en Donna. Beide proberen ze voor elkaar te verbergen dat ze een probleem met eten hebben, totdat Tobias Donna confronteert met het feit dat er veel lege verpakkingen van chips en snoep in korte tijd in de afvalbak liggen, zonder dat er een feestje is geweest. Er ontstaat een woordenwisseling waarin Donna laat weten dat hij er niets van begrijpt, totdat Tobias laat weten dat hij wel degelijk een voedingsexpert is. Het hoge woord komt eruit. Tobias heeft anorexia en Donna heeft overgewicht, doordat ze zichzelf niet in de hand heeft wanneer het op lekker eten aankomt.

Samen gaan ze door moeilijke periodes heen, maar ondertussen hebben ze nu wel steun aan elkaar. Donna is een echte doorzetter, maar Tobias heeft er duidelijk meer moeite mee om de controle uit handen te geven, wat ook leidt tot afstand richting Donna, die hij plots niet meer wilt zien. Donna probeert met zijn twee beste vrienden Justin en Eva door te dringen, dat wanneer Tobias op deze manier door gaat, zij straks op zijn begrafenis zullen staan.

Het is een heel open boek over twee mensen. Allebei met een andere eetstoornis. Beide hebben ze te maken met problemen, schaamte en onzekerheden, toch vinden ze uiteindelijk steun bij elkaar en groeien steeds dichter naar elkaar toe. Ook worden ze meer open over hun ‘’ziekte’’ en laten zien dat het niet makkelijk is om hulp te zoeken, maar dat het soms wel nodig is. Een mooi verhaal, dat zeker aanspreekt, omdat (bijna) iedereen zich wel ergens in zou kunnen herkennen op wat voor gebied dan ook, omtrent onzekerheden over het lichaam.

Ik geef het boek 3,5 sterren. Het is een dun boekje, maar het verhaal is lang genoeg om tot je door te dringen, wat voor invloed een eetstoornis kan hebben op jezelf of op je omgeving. Het verhaal is goed in elkaar gezet en laat je meeleven met de hoofdpersonen, doordat je ook al hun gedachtes mee krijgt tijdens het lezen.


Recensie door Hebban

Suzanne Peters is niet meer weg te denken als auteur in het romantische genre. Met ieder boek weet ze een maatschappelijk onderwerp te combineren met een liefdesverhaal. Elkaar aanvullen en sterker maken, dat is de onderliggende boodschap in bijna al haar verhalen. Haar nieuwe boek, Min of meer, was hier duidelijk geen uitzondering op.

Tobias voelt zich niet geaccepteerd door zijn familie. Het verdriet dat dit met zich meebrengt uit zich in een anoraxia-stoornis. Donna daarentegen vecht tegen haar eetbuien, die ontstaan wanneer ze zich rot voelt. Wanneer de twee elkaar ontmoeten in de sportschool ontstaat er langzaam een band, die uitmondt in een relatie. Een relatie waarin ze hun angsten onder ogen moeten zien en elkaar hoop geven om hun stoornis aan te pakken.

Kracht, dat straalt het verhaal uit. Twee mensen die toch wel in de put zitten, trekken elkaar eruit. Geven elkaar hoop en zorgen dat de juiste stappen gezet worden. Sterk is dat Suzanne niet alleen de positieve kant laat zien. Nee, ook de tekortkomingen die de stoornissen met zich meebrengen worden in het verhaal meegenomen. De schaamte, het weten dat het niet goed is, maar niet weten hoe het aan te pakken en het probleem van hulp zoeken. Onderwerpen die het verhaal van meer diepgang voorzien.

Want maatschappelijk is het hot. Iedereen wil er strak en goed uitzien. Sportscholen lopen vol. Stevige mensen zien er tegenop, denken dat ze door iedereen aangestaard worden. Andere, dunne mensen, vinden zichzelf te dik en slaan erin door en ontwikkelen anorexia. De actualiteit maakt het verhaal interessant. Het is logisch dat je doorleest, want je wil weten hoe Tobias en Donna hun stoornis overwinnen.

Dat maakt het ook deels herkenbaar. Denk aan je eigen postuur. Bijna iedereen is er weleens onzeker over en het bezig zijn met wat je binnenkrijgt aan calorieën, is bijna aan de orde van de dag. Light producten worden aangeprezen en in sportscholen is het een drukte van jewelste. Zelf kon ik me heel erg goed inleven in de eerste dag sporten van Donna. Zo ging het voor mij ook ongeveer. Dat ongemakkelijke gevoel. Juist door de herkenbare situaties is het boek lastig aan de kant te leggen.

Maar ook is er een gunfactor. Vanaf het begin leef je met de twee hoofdpersonages mee. Omdat het verhaal in tweevoudig perspectief is geschreven, leer je Donna en Tobias ook echt kennen. Je kunt bijna de reactie op een situatie al inschatten. Dat is goed gedaan. Meervoudig perspectief goed uitwerken is niet simpel, Suzanne is hier goed in geslaagd.

Wat Suzanne ook doet, is een redelijk zwaar onderwerp omzetten in een prettig leesbaar verhaal. Geen moeilijke, zeurende en vervelende personages, maar mensen die met hun angsten en onzekerheden leven. Die moeite hebben om uit een vast patroon te komen, maar die de hoop hebben op een beter leven.

Min of meer is een vlot boek dat heerlijk wegleest. Binnen een avond was het verhaal uit. Suzanne Peters weet je met dit verhaal te pakken en niet meer los te laten. Liefde, hoop en onzekerheid pakken je en laten je niet meer los voordat de laatste bladzijde omgeslagen is.

Geschreven door Diana van Eynde


Recensie door Hebban

De cover en de titel van het boek vertellen al meteen waar het verhaal over gaat; (over)gewicht, strijd tegen de kilo’s. Iets wat veel lezers zal aanspreken en herkenbaar kan zijn.
De hoofdstukken wisselen elkaar af. Gezien vanuit óf Tobias óf Donna. Zij vertellen hoe het is om te leven met een eetstoornis zoals zij het ondergaan en bestrijden. Hoe moeilijk het is. Niet alleen is het jouw probleem maar de gehele maatschappij bemoeit zich ermee en maakt het daarmee nóg zwaarder te dragen. Als je niet voldoet aan de gestelde norm dan val je op. Men veroorlooft zich opmerkingen en vragen die voor jou, degene met die eetstoornis, ontzettend kwetsend en pijnlijk zijn.

Tobias heeft anorexia, iets wat vaker voorkomt bij mannen maar wat nagenoeg in een verdomhoekje zit. Zijn verhaal illustreert zijn isolement, zijn schaamte en de grensoverschrijdende eenzaamheid omdat hij het met niemand durft te delen. Op zich is aan hem ook niets te zien, ja oké hij is wat aan de dunne kant. Maar met een smoesje van een snelle stofwisseling en veel sporten komt hij er mee weg. Niemand weet wat hij elke dag ondergaat.
Donna heeft B.E.D. (Binge Eating Disorder) en is aan de zware kant. Hierdoor roept zij ongewild de commentaren en goedbedoelde ‘adviezen’ van familie, vrienden en collega’s op zich af. Niet wetende dat Donna hier nóg verdrietiger van wordt en dat zich dat juist uit in nog meer (vr)eetbuien. Het is een vicieuze cirkel die maar moeilijk te doorbreken is. Wanneer Donna uiteindelijk op een sportschool terecht komt, omdat ze verliefd denkt te zijn op haar collega Vince, komt ze al snel bedrogen uit. Dit alles wordt van een afstand gezien door Tobias die op zijn beurt zijn lichaam totaal afbeult om wat extra calorieën te verbranden. Maar dat kan hij niet ongestraft doen en hij valt flauw, in de armen van Donna.

Wellicht zijn het een beetje zoetsappige omstandigheden die Donna en Tobias bijeen brengen maar de feitelijke inhoud van dit verhaal spreekt wel aan. Wie heeft er niet een periode in zijn leven waar de kilo’s overheersen? De twee verhaallijnen belichten twee uitersten; het niet willen eten, en het niet kunnen stoppen met eten. Twee ontzettend schrijnende situaties die heel gemakkelijk worden beoordeeld door de samenleving. Dat komt in het verhaal ook goed naar voren. Wanneer de twee hoofdpersonages bij elkaar komen blijkt dat er zelfs dan veel sprake is van schaamte en onbegrip. Er blijkt zelfs sprake te zijn van weerstand ten opzichte van elkaar. Heel menselijk allemaal. Dit alles toont ook maar weer eens dat als je samen ergens voor gaat, wanneer er sprake is van vriendschap en liefde, er veel winst te behalen valt. Zelfs als je totaal verschillende gevechten levert en het in eerste instantie ondoenlijk lijkt.

Suzanne Peters schrijft op een heel eenvoudige, makkelijk te lezen manier een integer en indringend verhaal. Op zich niet hoogstaand maar herkenbaar en laagdrempelig. Ik denk persoonlijk dat dit verhaal veel lezers kan aanspreken, zelfs als het minder heftig is wat ze zelf meemaken of in hun omgeving zien. Dat het een groot probleem is mag duidelijk zijn en dat komt ook heel goed naar voren in dit boek. Een beetje begrip voor elkaar en niet meteen oordelen over een ander. Het is niet altijd wat het lijkt.

Geschreven door Patrice van Trigt


Recensie door de Boekensalon

Tobias lijdt aan anorexia en dat is een goed bewaard geheim. Deze ziekte komt immers 'alleen' bij vrouwen voor en daardoor heeft hij het er nog moeilijker mee. Donna lijdt aan de eetstoornis Binge Eating Disorder (eetbuienstoornis). Ze is verliefd op haar collega Vince, maar deze lijkt haar niet te zien staan. Totdat hij haar meevraagt naar de sportschool. Hier ontmoet ze Tobias die haar wel ziet. Er is duidelijk een klik en ze lijken elkaar te begrijpen, maar hoe moet dat als de een het liefst niet eet en de ander het liefste alleen maar? De hoofdstukken zijn afwisselend vanuit Tobias en Donna geschreven in de ik-vorm, waardoor je een goed beeld krijgt van hoe beiden de situatie afzonderlijk beleven. De auteur heeft haar huiswerk goed gedaan. Ze heeft al meer boeken geschreven, waaronder een boek over eetstoornissen. Deze keer schreef ze een zeer geloofwaardige liefdesroman rond dit thema voor een breed publiek. De cover is helaas wat zwaarmoedig en doet het boek tekort. Het is een zwaar thema, maar door de luchtige schrijfstijl en de liefde die er in verweven is, leest het toch lekker weg. Normale druk, ruime interlinie en smalle bindmarge.


Recensie door Bezeten Boeken

Tobias heeft anorexia en het beïnvloedt zijn leven volledig. Er is niemand bij wie hij zijn geheim kwijt kan en hij voelt zich eenzaam, vooral als zijn broer aankondigt dat hij gaat trouwen.
Donna heeft altijd al problemen gehad met eten en is daardoor veel te zwaar. Ze is al tijden hopeloos verliefd op haar collega Vince en wanneer ze met hem mee kan naar de sportschool, ziet ze dit als een kans om dichterbij te komen én om meteen aan haar overgewicht te werken.

Donna heeft al een tijdje een oogje op haar collega Vince. Hij werkt in de kantoorruimte naast die van haar, dus vaak spreekt ze hem niet. Ze weet wel dat hij vrijgezel is en dat ze dus snel moet zijn, voordat een andere vrouw hem inpikt.
Vince gaat vier dagen in de week naar de sportschool en als hij vraagt of Donna met hem meegaat, zegt ze snel ja. Dit komt alleen omdat zij dit ziet als de toegang tot Vince’ hart, want ze heeft nog nooit de binnenkant van een sportschool gezien en wil dat ook graag zo houden, omdat er toch alleen maar slanke vrouwen en kleerkasten rondlopen.

Tobias heeft Donna en Vince vanaf een afstand in de sportschool gadegeslagen en vindt het pijnlijk om te zien dat Donna ontzettend haar best doet om indruk op Vince te maken, terwijl hij haar overduidelijk niet ziet staan. Een paar weken lang ziet hij haar vechten voor haar onbeantwoorde liefde.
Voor de zoveelste keer is hij aan het sporten om de extra calorieën te verbranden, als hij Donna weer achter Vince aan ziet lopen. Hij heeft meteen respect voor haar doorzettingsvermogen en leeft met haar mee.
Terwijl Vince haar geen blik waardig gunt en gaat sporten, neemt Donna plaats op de crosstrainer naast die van Tobias. Tobias blijft hard doorsporten, maar omdat hij harder werkt dan zijn zwakke anorexia-lichaam aankan, valt hij flauw. Donna weet hem nog net op te vangen als hij valt en daarmee is het ijs tussen de twee gebroken.

Om haar te bedanken wil Tobias haar meenemen naar de dierentuin. Donna stemt hiermee in en ze spreken af voor Burgers’ Zoo. In de dierentuin beseft Tobias dat Donna een heel speciale vrouw is en probeert hij haar hart voor zich te winnen. Dit is moeilijker dan hij had verwacht, omdat hij vindt dat hij haar niet veel te bieden heeft.

Donna vind het gezelliger met Tobias dan dat ze in eerste instantie had verwacht. Ze raakt in de war en weet niet wie ze liever als partner wil: Vince of Tobias.
Dan betrapt ze tijdens werktijd ‘haar’ Vince met haar collega Becca tijdens een zoenpartij. Ze is zo overstuur dat ze aan het einde van die lange dag naar de supermarkt gaat en haar karretje inlaadt voor een flinke vreetbui. Tot haar grote verbazing loopt ze Tobias tegen het lijf. Hij vraagt of ze het leuk vindt als hij langskomt om een filmpje te kijken.
Die avond wordt er voor het eerst gezoend en het stel leert elkaar steeds beter kennen. Ze krijgen een relatie en Tobias stelt haar aan zijn familie voor. Alles gaat goed, maar de eetstoornissen die ze verborgen houden beginnen hun tol te eisen, vooral voor Tobias.
Hoe kan hij leven met zijn anorexia als Donna als een havik over hem waakt en ervoor zorgt dat hij – tot zijn grote schrik – zelfs aankomt in gewicht. Hij wordt hier zo bang van dat hij haar van zich weg duwt, om maar weer de controle terug te krijgen over zijn leven.
Zullen de twee geliefden nog herenigd worden of is hun haat/liefdeverhouding met eten te sterk?

In Min of Meer volg je twee totale uitersten, genaamd Tobias en Donna, terwijl ze op hun eigen manier met hun haat/liefde verhouding met eten omgaan.
Onbegrip van hun omgeving, hun negatieve zelfbeeld en de liefde die ze voor elkaar voelen staan centraal in dit boek. Ik had gelijk medelijden met de hoofdpersonages Tobias en Donna, omdat ze zo onzeker over zichzelf zijn.
Ondanks het zware onderwerp is Min of Meer lekker luchtig en leuk geschreven en laat het de lezer duidelijk voelen dat anorexia voor mannen net zo zwaar is als voor vrouwen. Daarnaast blijkt wel dat een eetprobleem in welke vorm dan ook, je het leven heel lastig kan maken, omdat alles in het teken staat van (het wel of niet) eten.
Gelukkig is dit niet voor niets een feelgood roman en eindigt het dan ook goed!

Geschreven door Marieke Wolf


Recensie door Banger sisters

Tobias heeft anorexia en het beïnvloedt zijn leven volledig, er is niemand bij wie hij zijn geheim kwijt kan en hij voelt zich eenzaam, vooral als zijn broer aankondigt dat hij gaat trouwen.
Donna heeft altijd al problemen gehad met eten en is daardoor veel te zwaar.

Ze is al tijden hopeloos verliefd op haar collega Vince en wanneer ze met hem mee kan naar de sportschool, ziet ze dit als een kans om dichterbij hem te komen én om meteen aan haar overgewicht te werken, de eetbuien verdwijnen echter niet en Vince toont maar weinig interesse in haar.
Tobias sport in dezelfde sportschool en ziet geregeld hoe Vince haar behandelt.
Daar maakt hij zich zorgen om, maar hij durft er niets over te zeggen. Wanneer hij op een dag flauwvalt is Donna er om hem te helpen.

Het verhaal dat verteld word gaat over Tobias die Anorexia heeft en Donna die teveel eetbuien heeft.

Donna gaat met haar collega Vince voor het eerst in haar leven naar de sportschool, en dat is een hele happening voor haar. Ze probeert indruk op Vince te maken omdat ze al tijden verliefd op hem is. Ze wil laten zien dat ze niet zomaar een dikkerdje is en heus wel doorzettingsvermogen heeft, maar Vince negeert haar compleet.
Op hetzelfde moment dat Donna in de sportschool is, is Tobias ook aan het sporten met zijn beste vriend Justin. Tobias ziet wél hoe hard Donna haar best doet om indruk te maken en heeft medelijden met haar.

Wanneer Tobias in de sportschool flauw valt vangt Donna, die toevallig net naast hem staat, hem op. Nadat Tobias weer is bijgekomen gaan ze even aan de bar wat drinken. Dan trekt hij de stoute schoenen aan en vraagt Donna mee naar de dierentuin, als bedankje voor haar zorgen.
Donna vindt het raar, maar zegt toch ‘ja’ en ze heeft het ontzettend naar haar zin met Tobias. Bij Tobias voelt ze zich op haar gemak en voelt ze helemaal niet de behoefte om zich beter voor te doen dan ze is, dat heeft ze bij Vince wel.

Ondertussen gaat Donna niet meer met Vince sporten maar alleen of met Tobias, ‘Vince negeert me toch dus waarom nog moeite doen’ denkt ze.
Donna en Tobias doen steeds vaker leuke dingen samen en op een gegeven moment krijgen ze een relatie, maar ze zien aan elkaar dat er moeite is met eten. Op een dag vraagt Tobias op de man af waarom ze liegt over eten en zij stelt dezelfde vraag aan hem. Dan komen ze er samen achter dat ze allebei eenzelfde soort probleem hebben dat gevaarlijk voor ze kan zijn en ze zijn vast besloten elkaar te helpen. Maar of dat helemaal gaat zoals geplant?

Het klinkt misschien heel raar, maar ik vind dit een ontzettend lief verhaal, er gaat zo’n warmte uit van de relatie tussen Tobias en Donna.
Het verhaal over twee mensen die elkaar leuk vinden en allebei een eetprobleem hebben maar dat willen verbergen voor de ander, de één eet teveel de ander juist te weinig.
Ze zijn allebei erg onzeker over hun lichaam en eetpatroon en willen niets liever dan samen zijn. Het enige probleem is dat ze gedachtes gaan invullen voor de ander, die helemaal niet kloppen, en daar komen ruzies van.
Ze respecteren elkaar en geven de ander de ruimte die hij en zij nodig hebben, al houden ze elkaar wel haarscherp in de gaten. Het verhaal heeft korte hoofdstukken die om en om over Donna of Tobias hun beleving gaan. Het leest erg makkelijk weg door de ongecompliceerde schrijfstijl.
Ik had nog veel langer willen doorlezen maar helaas is het een vrij dun boekje, wat dan ook het enige nadeel is van dit boek.

Ook erg mooi vind ik dat schrijfster Suzanne in dit verhaal bewust niet gekozen heeft voor de ‘standaard’ die zogenaamd geldt in wereld van de eetproblemen; meisjes hebben anorexia, jongens hebben overgewicht. Dat de auteur dit juist andersom heeft gedaan siert dit verhaal des de meer.

Geschreven door Ilse Borst


Recensie door Boekenbijlage

Suzanne Peters is auteur, redactrice en tekstschrijver. Ze schrijft zowel liefdesromans als informatieve jeugdboeken over verschillende onderwerpen. Min of meer is haar achtste roman. In het najaar zal haar fantasyboek De zeven poortwachters verschijnen. Dat wordt het eerste deel van een serie voor jongeren en het eerste fantasyboek dat ze via een reguliere uitgever publiceert. In het verleden heeft ze een fantasyboek in eigen beheer uitgegeven.

Min of meer is het verhaal van Donna en Tobias. Donna heeft een voorliefde voor eten en is daardoor ook veel te zwaar. Tobias is het tegenovergestelde, hij eet bijna niks en leidt aan de ziekte anorexia.
Donna is stiekem verliefd op haar collega Vince en als Vince haar voorstelt om met hem naar de sportschool te gaan, besluit ze om mee te gaan. Niet dat zij van sporten houdt, maar misschien kan ze Vince op deze manier duidelijk maken dat ze hem wel heel leuk vindt.

Tobias zit ook op de sportschool, maar om heel andere redenen dan Donna. Bang dat hij een paar gram aankomt, sport hij zoveel mogelijk. Dit in combinatie met te weinig eten zorgt ervoor dat Tobias op een gegeven moment in de sportschool flauwvalt. Donna vangt hem op en helpt hem. Dit is het begin van een bijzondere relatie.

Min of meer is een vlot geschreven verhaal met een originele insteek. Twee verhaallijnen, die van Tobias en die van Donna. Op de cover staat een weegschaal afgebeeld, deze staat op nul. De cover past perfect bij het verhaal.

Een man die anorexia heeft, daar hoor je eigenlijk nooit wat over. Als ze elkaar leren kennen worden ze verliefd op elkaar vanwege hun beider innerlijk en kijken niet naar het uiterlijk. Als ze langer samen zijn, moeten ze open kaart spelen. Donna moet erkennen dat ze ook een eetprobleem heeft en juist doordat het eetprobleem van Donna en Tobias absoluut tegenovergesteld is, komen ze erachter dat ze elkaar hierbij kunnen helpen.
Makkelijk is het niet. Gebeurtenissen in het verleden hebben ervoor gezorgd dat beiden een eetprobleem hebben ontwikkeld en er komt een heftig verwerkingsproces aan te pas. Maar de liefde voor elkaar is groot en maakt hun beiden sterker in de strijd tegen hun probleem.
Ondanks het thema is Min of meer een eenvoudig te lezen liefdesroman, een verhaal wat je mee laat leven met de hoofdpersonages.

Geschreven door Wendy Wenning

Persbericht

Twee eetproblemen ontmoeten elkaar in Min of meer van Suzanne Peters

Na honderden informatieve teksten heeft Suzanne Peters nu ook haar achtste feelgoodroman op haar naam staan. Eén met een actueel thema: in Min of meer komen de werelden van twee personen met twee verschillende eetproblemen, samen.

Tobias is zich ervan bewust dat anorexia vooral bij vrouwen voorkomt, maar de eetstoornis beïnvloedt ook zijn leven volledig. Alles draait om calorieën en laxeermiddelen. Omdat hij bij niemand zijn geheim kwijt kan, voelt Tobias zich behoorlijk alleen, en al helemaal als zijn broer aankondigt te gaan trouwen. Donna heeft altijd al problemen gehad met eten en is daardoor veel te zwaar. Ze is al tijden hopeloos verliefd op haar collega Vince en wanneer ze met hem mee kan naar de sportschool, ziet ze dit als een kans om dichterbij hem te komen én om meteen aan haar overgewicht te werken. De eetbuien verdwijnen echter niet en Vince toont maar weinig interesse in haar. Tobias sport in dezelfde sportschool en ziet geregeld hoe Vince haar behandelt. Daar maakt hij zich zorgen om, maar hij durft er niets over te zeggen. Wanneer hij op een dag veel te weinig heeft gegeten en te veel sport, valt hij flauw. Donna is er om hem te helpen.

Over het thema van haar roman vertelt Peters: ‘Ik heb eetstoornissen altijd heel interessant gevonden en wilde daar eens wat mee doen. In eerste instantie wilde ik aan de slag met twee vrouwen die allebei een eetstoornis hebben. Een collega-auteur (Micha Meinderts) vroeg toen ik over het idee begon: “Waarom maak je van het personage dat anorexia heeft geen man?” Dat vond ik een leuke uitdaging, aangezien mensen vaak niet in de gaten hebben dat anorexia ook bij mannen voor kan komen.’

De schrijfster zou, als het niet gelukt was haar eigen boeken uit te geven, vooral aan het zoeken zijn geweest naar een manier om toch te kunnen schrijven. ‘Dat deed ik namelijk al toen ik moest kiezen voor een studierichting. Ik kwam er nooit uit, omdat er maar één ding was dat ik wilde: schrijven.’ Naast auteur is ze ook redactrice en tekstschrijfster. ‘Die combinatie vind ik ontzettend leuk. Bij fictie vind ik het geweldig dat ik verhalen en personages kan bedenken en wanneer ik non-fictie schrijf, leer ik daar zelf ook heel veel van.’

Of Suzanne na een dag schrijven zelf nog wel leest? Jazeker. ‘Ik ben dol op lezen!’,vertelt ze. ‘Ik lees dan ook ontzettend veel. Wat ik lees is heel erg afhankelijk van mijn bui. Liefdesromans, chicklit, thrillers, horror, fantasy, kinderboeken. Alles kan. Ik lees ook graag boeken van Nederlandse auteurs die ik heb ontmoet, want ik ben altijd erg benieuwd wat zij nou eigenlijk schrijven. Een goed boek moet je in elk geval helemaal opzuigen, en je doen meeleven met de personages.’

Eind dit jaar zal de auteur debuteren met een fantasyboek voor jongeren. ‘Het is het eerste deel in een serie. Volgend jaar komt er een nieuwe liefdesroman. Het enige dat ik daarover wil zeggen is dat het een lekker luchtig boek wordt. Heel anders dus dan Min of Meer.’

Min of meer, liefdesroman
Auteur: Suzanne Peters
Uitgave: Uitgeverij Ellessy
ISBN: 978 90 8660 252 0
Omvang: 169 pag.
Prijs: €16,95

Het boek is verkrijgbaar in elke reguliere boekhandel en via internet.